پیش آگهی کودکان مبتلا به سندرم گیلن باره بررسی ده ساله در بیمارستان قائم (عج) مشهد

دکتر فرح اشرف زاده، دانشیار و فوق تخصص اعصاب کودکان

دکتر محمد فرجی، استاد و جراح مفزو اعصاب

دکتر امیر شهریار آریامنش، دستیار ارتوپدی

زمينه و اهداف : سندرم گيلن باره (GBS) شايعترين علت فلج شل حاد در كودكان است. با پيشرفت جنبه‌هاي الكتروفيزيولوژي و شناخت ايمنولوژيكي در بروز اين سندرم، تقسيم‌بندي جديد و درمان‌هاي نوين ارائه شده است كه سبب بهبود پيش آگهي بيماري گشته است امانتيجه‏ بخشی (outcome) طولاني مدت بيماران بر حسب نوع GBS در مطالعات متعدد، متفاوت گزارش شده است، به اين دليل در اين مطالعه outcome طولاني مدت كودكان مبتلا به GBS مورد بررسي قرار گرفته است.

روش : 30 كودك در طي 10 سال با تشخيص گيلن باره در سرويس اطفال بيمارستان قائم وابسته به دانشگاه علوم پزشكي مشهد، بستري شدند. اين بيماران از نظر سن، جنس، سابقه عفونت مقدم بر فلج، وجود يا عدم وجود درگيري اعصاب كرانيال و سيستم اتونوم ، مطالعه و رابطه اين متغيرها با مدت بستري و نتيجه‏بخشي 5/1 ساله آنها بررسي شد.

نتايج : از 30 كودك مورد مطالعه 14 تا (7/46%) در سن قبل از مدرسه و 16 مورد (3/53%) بالاي 6 سال بودند، 15 بيمار (7/66%) سابقه عفونت تنفسي اخير و 8 مورد (7/26%) سابقه عفونت گوارشي داشتند. ابتلاي اعصاب كرانيال در 7/46% بيماران و درگيري سيستم اتونوم در 7/26% مشاهده شد. 14 مورد (7/46%) دچار نوع دميلينيزان ، 8 بيمار (7/26%) نيز به نوع اكسونال حركتي و 8 كودك (7/26%) نوع اكسونال حركتي - حسي مبتلا بودند.

11 بيمار (7/36%) كمتر از يك هفته و 19 مورد (3/63%) بيش از يك هفته بستري بودند. از بين عوامل فوق، نوع GBS با طول مدت بستري در بيمارستان رابطه معني‌دار داشت (028/0=P).

دو سوم بيماران تا 5/1 سال پيگيري شدند. 15 مورد (71%) بهبودي كامل و 6 بيمار (5/28%) سكل عصبي داشتند، بررسي عوامل مذكور با نتيجه بخشي بيماري فوق نشان داد كه درگيري سيستم اتونوم (02/0=P) و نوع اكسونال حركتي ـ حسي (004/0=P) با عوارض عصبي بيشتري همراه هستند. مرگ و مير مشاهده نشد .

واژگان كليدي : سندرم گيلن باره ـ كودكان ـ نوروپاتي اكسونال حركتي ـ نتيجه بخشي

 

 

Is Escherichia coli O157:H7 a common pathogen in Children with Bloody Diarrhea in Shiraz, Iran?

Abdolvahab Alborzi, Mohammad Hassan Aelami, Behrooz Astaneh, Bahman Pourabbas, Shohreh Farshad, Mehdi Kalani, Jalil Nasiri, Mahmood Rashidi

Prof. Alborzi Clinical Microbiology Research Center, Nemazee Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran

E.coli O157:H7 is a common cause of bloody diarrhea in developed countries .The aim of this study is to find whether E.coli O157:H7 is a possible pathogen of bloody diarrhea in southern Iran. Out of 719 children with diarrhea, 243(34%) patients with positive occult blood took part in our study. The polyclonal antibody test and PCR were used to identify E. coli O157:H7. Stool cultures showed enteropathogens in 107 patients (44%).Shigella (34.3%) followed by E.coli (8.6%), Campylobacter (2%) and Salmonella (0.4%). None of the E.coli species was of O157:H7 serotype. Antibiotic sensitivity to Shigella species were 100% to Ceftriaxone, Ciprofloxacin and Ceftazidime, 94% to Nalidixic acid and 13% to Co-Trimoxazole. The result of the study showed that E.coli O157:H7 is not a cause of bloody diarrhea in our area.

Kay words: E.coli O157:H7, bloody diarrhea, children

 

 

بررسی تاثیر برنامه مراقبتی طراحی شده بر پیشگیری از پنومونی شیرخواران در مرکز طبی کودکان شهر تهران

منیر رمضانی ، کارشناسی ارشد، گروه پرستاری کودکان، دانشگاه علوم پزشکی مشهد

دکتر فضل ا... احمدی، دانشیار، گروه آموزش پرستاری، دانشگاه تربیت مدرس

سیما کرمانشاهی، مربی، گروه آموزش پرستاری، دانشگاه تربیت مدرس

چکیده پژوهش

مقدمه و اهداف: پنومونی شایعترین بیماری مرگبار دوران کودکی است. از آنجائیکه اکثر فاکتورهای مستعد کننده ابتلاء شیرخواران به پنومونی ریشه در مراقبتهای نادرست از کودک در خانواده دارند، بنابراین نقش مادر در پیشگیری، تشخیص علائم و مراقبت از کودک مبتلا به پنومونی انکارناپذیر است.

مواد و روشها: این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی است. بدین منظور 66 شیرخوار 12-1 ماهه مبتلا به پنومونی بستری در بیمارستان مرکز طبی کودکان و مادران آنها با توجه به مشخصات مورد نظر برای واحدهای پژوهش و روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با روش تخصیص تصادفی در دو گروه آزمون و شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه، چک لیست ثبت وضعیت بالینی شیرخوار، چک لیست مصاحبه ای – مشاهده ای عملکرد مادر در مراقبت و در پیشگری از ابتلاء شیرخوار به پنومونی، ترمومتر، فشار سنج و ترازوی توزین وزن می باشد. انجام مداخله در گروه آزمون بصورت اجرای نظری و عملی برنامه مراقبتی طراحی شده و در محیط منزل و با توجه به عملکرد مادر و نقاط ضعف و نیازهای او انجام شد و گروه شاهد نیز از روند جاری مراقبت برخوردار بودند. وضعیت بالینی شیرخوار مبتلا و عملکرد مراقبتی مادران طی اندازه گیریهای مکرر در مراحل قبل و بعد از انجام مداخله مورد اندازه گیری نرم افزار SPSS9 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

یافته ها: با آزمون تی مستقل و آزمون آنالیز واریانس در اندازه گیریهای مکرر، عملکرد مادران در مراقبت و در پیشگیری از ابتلاء شیرخواران به پنومونی در مرحله بعد از انجام مداخله و در بین گروه آزمون و شاهد از لحاظ آماری احتلاف معنی داری را نشان می دهد (P<0/001) ، همچنین آزمون آنالیز واریانس در اندازه گیریهای مکرر، وضعیت بالینی شیرخواران (سرفه ، دفع خلط، کاهش اشتها الگو و سرعت تنفس ، تب،تعداد ضربان نبض، دمای بدن و وزن) در مرحله بعد از انجام مداخله و در بین گروه آزمون و شاهد از لحاظ آماری اختلاف معنی داری را نشان می دهد(P<0/001)، همچنین آزمون تی مستقل نشان داد که بکار گیری این برنامه توسط مادران توانست مدت ابتلا شیرخواران به پنومونی را در گروه آزمون کاهش دهد (P=0/000)، آزمون آماری کای اکوئر نشان داد که بین شیرخواران گروه های آزمون و شاهد، اختلاف معنی دار آماری از نظر دفعات ابتلا به پنومونی دیده نشد(P=0/163)، البته اختلاف معنی داری از نظر بالینی بین دو گروه بدست آمد و به اعتقاد محققین در صورت افزایش طول مدت پیگیری امکان مشاهده اختلاف معنی داری آماری نیز وجود دارد.

نتیجه گیری: با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه می توان گفت که بکارگیری برنامه مراقبتی طراحی شده بر پیشگیری از ابتلاء شیرخواران به پنومونی در نمونه های موردنظر تاثیر بسزایی دارد و آموش در محیط منزل، یکی از روشهای مناسب جهت ارتقاء عملکردهای مراقبتی مادران است. نتایج بدست آمده از این مطالعه بیانگر این مطالب است که طراحی و اجرای برنامه هایی که میتواند نیازهای واقعی فراگیر را بررسی نموده و آنگاه بر مبنای آن نیازها و با توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی خانواده ها به سوی اصلاح عملکرد گام بردار میتواند سودمند واقع گردد.

کلمات کلیدی: برنامه مراقبتی طراحی شده- پیشگیری -پنومونی-شیرخوار

 

 

Cyclic vomiting syndrome in children: Experience with 181 cases from southern Iran

Mahmood Haghighat, Seyed Mohammad Rafie, Seyed Mohsen Dehghani, Gholam Hossein Fallahi

AIM: To evaluate the clinical presentation, response to prophylactic therapy and outcome of children with cyclic vomiting syndrome (CVS) IN Shiraz, Iran.

Methods: During a period of 11 years March 1994 to March 2005), 181 consecutive children, treated and followed in our center. Patients were randomized to receive either amitriptyline or propranolol as prop actic treatments.

RESULTS: There were 88 boys and 93 grils with mean age of onset of symptoms of 4.9±3.3 years (range, neonatal period to14 years), the mean age at final diagnosis was 6.9 years (range, 1.5 to 14), and the mean duration between the onset of the first attack and the final diagnosis of CVS was 2±1.81 years (range, 1/6 to 8). The mean duration of each attack was 4.26 days (range, from few hours to 10 d) and the mean interval between the attacks was 1.8 mo (range, 1 wk to 12 mo). The time of onset of the attacks was midnight to early morning in about 70% of cases. Amitriptyline was effective in 46 out of 81 (56%) patients (p<0.01). propranolol appeared to have a superior action and was effective in. 74 out of 83 (92%) patients (p<0.001).

CONCLUSTION: There is a significant lag time between the onset of clinical symptoms and with typical clinical presentations of CVS, who are examinead by an examined by an experienced physician, invasive than amitripthline for prophylactic use in children with CVS.

Keywords: Cyclic vomiting syndrome; Children, propranolol; Amitriptyline