دكتر شيخ از ديدگاه مقام معظم رهبري

دکتر شیخ مظهر واقعی یک پزشک خوب و با وجدان بود

ایشان درباره طبابت و شخصیت اجتماعی دکتر شیخ، فرمودند: در مشهد، کی پزشکی با نام دکتر شیخ داشتیم. اولاً این مرد کی پزشک خوب بود، دو سه تا مطب و گاهی چهارتا مطب داشت. کی مطب طرف سراب یعنی طرف منزل خودش داشت که نسبتاً محله اعیان نشین بود، کی مطب «سرشور ،» که محله ما بود، که محله متوسطین بود و کی مطب هم «پا یین خیابان »، که محله فقرا و غربا بود و این مرد مطبش ملجأ بیچارگان بود. من از دوران کودکی خودم، شاید از 10 - 12 سالگی به او مراجعه داشتیم تا زمانی که بزرگ شده بودم و در جامعه بودم، دکتر شیخ را می شناختم، همیشه هم رفتارش يك جور بود.

اوایل با دوچرخه رفت و آمد می کرد، بعدها که مقداری ترقی کرده بود با موتور س کیلت گازی حرکت می کرد. کی وقتی برای کاری رفتم دنبال او، البته برای کار پزشکی نبود. کی آقای محترمی، کی عالم بزرگی که مشهد آمده بود، خواست کی مطلب مهمی را از ایشان سوال کند. من رفتم، خب دکتر شیخ ما را می شناخت و به ما محبت می کرد. من ماشین داشتم رفتم آنجا، کی فولکسی داشتم گفتم شما را سوار کنم، پیرمرد گفت: شما اگر من را ببرید، بعد که مرا برنمی گردانید. شما برو من با موتور خودم می آیم. یعنی این جوری بود که با موتور خودش همه جا می رفت، البته مطبش هم شلوغ بود، اتاق کار و اتاق انتظارش تقریبا به هم وصل بود، یعنی همینطور در اتاق کار هم جماعتی نشسته بودند. از کیی حال می پرسید، به کیی دستور می داد، برای کیی نسخه می نوشت. هر چی هم که می دادند او نگاه نمی کرد. آن زمان ها خوب حق معاینه خیلی کم بود، دکترها 5 یا 10 یا 12 تومان می گرفتند، ایشان 5 ریال می گرفت. اگر کسی 5 ریال هم کمتر می داد، اصلا نگاه نمی کرد، من این را خودم دیده بودم. البته همه مشهد می دانستند، چیزی نبود که پنهان باشد و خیلی ها هم که پول نداشتند، ایشان با خیلی از داروخانه ها قرارداد داشت، در نسخه اش که خط آن را فقط داروخانه های خیلی ماهر می توانستند بخوانند، در حاشیه نسخه کی علامتی می گذاشت و کی چیزی می نوشت که پول از آورنده نسخه نمی گرفتند.

این واقعیت دارد و چیزهایی است که بنده خودم از نزد کی دیده ام و مردم فقیر و دردمند می ریختند آن جا. این سخت ترین چیزی است که ممکن است برای کسی پیش بیاید، چون نداری را می شود تحمل کرد، آدم گرسنگی می کشد، خب بالاخره روزه که می تواند بگیرد. دو روز آدم چیزی نمی خورد. اگر انسان کی لقمه نانی هم داشته باشد، اما بچه اش مریض باشد، آن وقت دیگر نخوردن معنی ندارد. اینجاست که نقش کی پزشک خوب و با وجدان و طبیعی و نه خیلی مقدس نشان داده می شود که چقدر این نقش مهم است.

 

دکتر شیخ مظهر واضحش بود. مراجعه می کردند به دکتر شیخ و آدم خاطرش جمع بود که پول اگر نداشتیم یا کم داشتیم هیچ مشکلی وجود نداشت. آدم پیش دکتر شیخ می رفت و خجالتی هم نمی کشید و او البته در حاشیه نسخه اش هم چیزی می نوشت.

کوچه دکتر شیخ را که الان هم به نام همان کوچه شیخ در مشهد معروف است و الان هم اگر سوار تاکسی شوید، گمان می کنم از همه جای مشهد شما را می برند کوچه دکتر شیخ. آن زمان ما که اینطور بود، یعنی واقعا در هر کجای مشهد کسی سوار تاکسی می شد و می گفت، کسی نبود که این کوچه را نشناسد. محبت و شهرت این آدم در مشهد اینجوری بود.

دکتر شیخ هم آدم مقدس مآبی نبود و کی تحصیلکرده فرنگی بود و هیچ اصلاً کی ذره نشانة مقدس مآبی و جانماز آبکشی در او نبود. پزشکی از طراز پزشکان همان زمان بود منتها اخلاقش این بود، رفتارش این بود. البته تدین واقعی هم داشت. این را هم می دانستیم. کی وقتی ایشان مریض شد، مریضی سختی پیدا کرد. من یادم نمی رود، در مسجد پدرم که مسجد بازار و مرکز متدینین و مقدسین و مسجد آذربایجانیها بود )مسجد ترکها در مشهد معروف بود(، دعای توسل برای دکتر شیخ گرفتند، با گریه! من یادم نمی رود به نظرم روز ماه رمضان هم بود. کی نفر گفت آقایان، مردم، مومنین، دکتر شیخ مریض است، برایش توسل بگیرید. بنا کردند این جماعت مسلمان با تضرع برای دکتر شیخ دعا می کردند، در حال کیه نه همسایه اش بودند و نه همسایه مطبش بودند.

این حرمت پزشکی و جامعه پزشکی است و برخورد مردم در مواجهه با کی پزشک اینگونه است. البته جور دیگرش را هم ما دیده بودیم. نقطه مقابلش بعضی از پزشکان را دیده بودیم که درست عکس دکتر شیخ، عمل می کردند.

 

گفتگو با دكتر علمداران

جناب آقاي دكتر علمداران لطفا بفرماييد چه مدتي است كه مسئوليت بيمارستان دكتر شيخ را به عهده گرفته ايد؟ حدود سه ماه رياست بيمارستان كودكان چه فرقي با مسئوليت ساير بيمارستان ها دارد؟

در بيمارستان كودكان، مهمترين مشخصه كار اين است كه در قبال هر اقدامي دو نفر انسان جوان و دقيق و سالم بر كارمان نظارت نموده و در صورت وجود كوچكترين نقص ممكن است فرد را مورد تعرض قرار دهند. لذا درصد اعتراضات در بيمارستان كودكان بيشتر بوده و همچنين كار كردن در چنين شرايطي براي كادر درماني بيمارستان بسيار بسيار سخت تر بوده و معمولا جذب پرسنل در اين بيمارستان ها به سختي صورت مي گيرد.

با توجه به اينكه رشته اختصاصي خود شما راديولوژي است و همه شاهدند كه هميشه صبورانه با اطفال كار مي كنيد يا سونوگرافي انجام مي دهيد، لطفا بفرماييد، چگونه مي توانيد تا اين حد صبور باشيد؟

اولا چاره اي جز صبر نيست. ثانيا بعد از مدتي كار كردن با كودكان از نظر فكري تطابق لازم جهت فكر كردن و تصميم گرفتن در محيط، عليرغم گريه و سر و صدا، ايجاد مي شود. نهايت اينكه برخي لذت ها در كار كردن با كودكان وجود دارد كه باعث چشم پوشي از بسياري از اين مشكلات مي شود.

 

فكر مي كنيد چگونه مي شود طرز فكر شما را اشاعه داد؟ به هر صورت نجات يك كودك كه اميد به زندگي وي بيش از 60 سال است، نسبت به نجات ساير بيماران بزرگسال لذت و اجر بيشتري داشته لذا هر نوع تلاش در زمينه اشاعه خدمت به آينده سازان ايران اسلامي نظير برگزاري جشنواره، يا تجليل از خادمين كودكان مي تواند از مصاديق بارز گسترش فرهنگ ايثار و خدمت گذاري باشد. خود شما فكر مي كنيد برگزاري جشنواره سرور چه فايده اي دارد؟ مهمترين اثر آن ايجاد انگيزه در خدمتگزاران كودكان در كشور بوده و از سوي ديگر به معرفي الگوهاي موفق در اين زمينه مي پردازد. ويژگي خاص اين جشنواره همراهي سازمان خيريه غير دولتي NGO در اين زمينه مي باشد، كه باعث رونق بيشتر آن شده است

 

 

تاريخچه برگزاري جشنواره از زبان دكتر بهرامي

جناب آقاي دكتر بهرامي لطفا بفرماييد داستان جشنواره سرور چگونه آغاز شد؟

با نام خداوند و با سلام. آشنايي ما با بنياد سرور از حدود سال 1366 آغاز شد. در آن زمان بيمارستان دكتر شيخ به صورت فعلي نبود. به نام مركز شماره 2 معروف بود و جزو مراكز دانشگاهي به شمار نمي رفت. يك ساختمان قديمي داشت و بيشتر جهت مايع درماني كودكان مبتلا به گاستروآنتريت فعاليت مي كرد. مسئولين بنياد سرور در آن زمان نسبت به تجديد بناي بيمارستان اظهار علاقه كردند و ط ي جلساتي ما هم به آنها قول داديم كه همكاري دانشگاه و اساتيد را جلب كنيم. سعي كرديم برخي از اعضاي هيات علمي در اين بيمارستان مشغول به كار شوند. در سال 1369 وقفه اي در روند فعاليت ها ايجاد شد ولي در سال 1372 مجددا تلاش ها از سر گرفته شد و تغييرات بسيار مثبتي از نظر نيروي انساني و تجهيزات و بنا بوجود آمد و در سال 1375 اين بيمارستان مجددا به صورت نوين افتتاح شد. با همكاري جناب آقاي دكتر خوارزمي گروه هاي جديدي به اين بيمارستان منتقل شدند و ميزان پذيرش بيمارستان بسيار افزايش يافت.

مسئولين بنياد سرور، بخصوص جناب آقاي عليزاده كه هر سال براي بازديد از پيشرفت هاي انجام شده از بيمارستان ديدن مي كردند، از پيشرفت ها بسيار راضي بودند و تصميم گرفتند مراسمي با عنوان جشنواره برگزار شود و طي آن از تمام كساني كه به نحوي به اطفال خدمت كرده اند قدرداني شود. به اين ترتيب بنيان يك گردهمايي دو سالانه با عنوان جشنواره علمي تحقيقاتي سرور شكل گرفت.

به اين ترتيب در سال 1381 براي اولين بار اين گردهمايي در شهر مقدس مشهد برگزار شد. اساتيد بسيار ارجمندي از جمله آقايان دكتر عليرضا مرندي، دكتر مصطفي معين، مسئولين هيات هاي مختلف و غيرو در آن شركت كردند و به گفته حاضرين، علاقمندي شايان توجهي به چشم مي خورد.

 

به اين ترتيب جناب آقاي اكبر عليزاده به شدت تحت تاثير قرار گرفت و انگيزه او و ساير اعضاي بنياد سرور در اين راستا افزايش يافت. در ابتدا اهداف اين جشنواره محدودتر بود ولي پس از آن به صورت كلي تري ادامه يافت به اين ترتيب بنا شد، هر فرد يا جمعي كه براي كودكان كاري انجام مي دهند، به نحوي مورد تقدير قرار گيرند، حتي نظر خود من اين است كه خدمات اختصاصي براي كودكان به شكلي امتياز بندي شود و در اين ميان پژوهش هايي بيشترين نمره را به خود اختصاص دهند كه بهتر از همه به سالم ماندن كودك كمك مي كنند. هدف ما كودكي است كه از شادي و نشاط به هوا مي پرد.